Overlijdensgedichtje: ‘Jouw stem’

Als je ouder wordt en niet meer weet waar je
bent
Als je mensen ziet maar ze niet meer herkent
Je niet meer bewust bent van liefde en pijn
Dan zal de eeuwige rust een verlossing zijn

Wij moeten eens scheiden
hoelang ook vereend
hoe trouw onze liefde
hoe innig gemeend
hoe vast ook gestrengeld
de band die ons bindt
wij moeten eens scheiden
van familie en vrind

Wij koesteren de herinnering aan ons kind
En sturen haar steeds kusjes met de wind
Versieren haar grafje met kaarsen en bloemen
En blijven haar naam nog elke dag noemen

Op een wolkje o zo hoog
zit je lekker zacht
Kijk je naar de regenboog
de maan die naar je lacht
Sterretjes blinken om je heen
de zon verwarmt je huid
Je bent daarboven niet alleen
je bent ons vast vooruit

— Linda van Leeuwen, ter nagedachtenis aan Robyn