Overlijdensgedichtje: ‘Voor altijd een parel’

De Heer heeft vol liefde Zijn armen geopend
en heeft je geroepen: Kind, nu is het tijd
voor wat je gelovend, volhardend en hopend
zo graag wou ontvangen: de kroon na de strijd
Kom binnen, je plaats is bereid en Ik wacht
nu mag je ontwaken uit het zwart van de nacht

En Hij die vol liefde Zijn kind heeft ontvangen
kent ons verdriet, ons gemis, onze pijn
Hij troost ons en zegt: Ik zal blijven verlangen
tot al Mijn geliefden bij Mij zullen zijn
het duurt niet zo lang meer dan vier Ik het
feest
met wie tot het einde toe trouw zijn geweest!

— Nel Benschop

Voor Mariska

Welterusten kleine meid
Slaap nu maar zacht
Voor jou was er te weinig tijd
Maar we hopen dat je vanuit de hemel naar ons
lacht

Denk aan mij terug
maar niet in de dagen van pijn en verdriet
Denk aan mij terug in de stralende zon
hoe ik was toen ik alles nog kon

— Ria Schut-Diks

Verdriet is als de golven
van een verraderlijke zee
soms, als je denkt te kunnen zwemmen
sleept alweer een golf je mee
Er zijn wel betere momenten
dan denk je, ik heb weer kracht
je moet toch verder leven?
maar dan voel je weer die macht
die radeloosheid heet
die trekt je in een diepte
waarvan geen ander weet
Want zij die naast je leven
zien slechts wat zij zelf wensen
dat je doorzwemt en het wel redt
als de meeste andere mensen
Verdriet is als de golven
van een verraderlijke zee
vaak wil je niet meer zwemmen
maar, het sleept je net niet mee