Overlijdensgedichtje: ‘Het was alsof zij afscheid namen’

Elk definitief afscheid doet pijn
't is of een draad wordt doorgesneden
waarmee je vast zat aan 't heden
waardoor je deel van een geheel mocht zijn

Je had een karakter, ongelooflijk sterk
je stelde alles in het werk
om, de tijd die je was gegeven
tot het uiterste te leven

Zo dapper als jij ken ik er geen een
jij gaf jouw stem aan iedereen
om het grote verdriet te dragen
met optimisme, zonder klagen

Ongekend moedig heb je gestreden
ongekend moet je hebben geleden
tot je uitgeput hebt opgegeven
toen duurde je leven maar heel even

Voor je voorgoed je ogen sloot
en zei: "Ik ben niet bang, nu ga ik dood"

Dag kleine Ivo
Ga je weer?
Weet je dat we
allemaal van je houden
We vergeten je lach nooit meer
En je grote zus legt straks
voor de laatste keer
jouw lieve knuffel Ollie
voorzichtig bij jouw hoofdje neer

Het verdriet is na ... jaar wel wat gesleten
we zullen onze dochter nooit vergeten
We hadden ons al ingesteld op een leven
zonder
maar toen gebeurde opeens dat grote wonder
Tot onze blijdschap kunnen we nu laten horen
dat ons tweede kindje is geboren