Overlijdensgedichtje: ‘Het was alsof zij afscheid namen’

Dan voel ik op mijn lippen
die goedheid als een avondzoen
't is goed in 't eigen hart te kijken
en zó haar ogen toe te doen

Het is iets waar je liever niet aan wil denken
Je denkt steeds: mij overkomt dat niet
Maar eens komt het ook bij mij
Want niemand heeft 't eeuwige leven
Maar als het kon
dan zou ik het je geven
Want ik wil altijd bij jou zijn
Ach, misschien leven we
wel samen verder in de hemel
We zien wel als het zo ver is
maar ik weet wel
dat ik je atlijd mis...

Zelfs nu jouw licht is gedoofd blijf je stralen
De herinnering zal de eeuwigheid halen
Eenieder die jou heeft gekend
Voelt het verlies, een gevoel wat niet went
In ons zul je voort blijven leven
Wij zijn een deel van het vele dat je hebt
gegeven

— Martin Kuiper

Niets kan de leegte van een
afwezigheid vullen....
maar dankbaarheid
verandert de pijn der herinnering
in stille vreugde