Overlijdensgedichtje: ‘Het was alsof zij afscheid namen’

Als de liefste mens wordt weggedragen
als de liefste van de wereld
daar roerloos ligt
geen woorden meer zegt
en het gezicht zo koud
en kleurloos en gesloten
niet meer vertelt
hoeveel die liefste van je houdt
dan scheurt er iets van binnen
het doet schrijnend pijn
en alles in je schreeuwt
en roept en dwingt
dat het niet waar kan zijn

Schreeuw en huil
je verdriet naar buiten
al brengt het haar niet terug
doet haar niet bewegen
het zal ruimte maken voor een nieuw gevoel:
zij houdt nog van jou
haar liefde heeft andere vormen gekregen
liefde is niet dood te krijgen
onze ogen kunnen niet zien
onze oren niet horen
zo bijzonder is nu haar liefde
als je tranen gedroogd zijn
en binnenin je is het stil
alsof de storm is gaan liggen
dan kan je hart het voelen:
haar liefde is nog bij je

Je leven was krachtig
en doorzettend je geest
Steeds werkzaam en vol ijver
een perfectionist ben je geweest

Wie samen naar de zon kijkt
moet ook samen door de regen kunnen gaan

— ingezonden door Chris

Zo vol belofte van leven
je schopte en trappelde fijn
zo zonde dat jij juist geen kans had
om voor ons een kindje te zijn

Toch blijf je altijd onze eerste
het mooiste kind dat er maar is
een prachtige baby van buiten
van binnen zo hopeloos mis

Je was een gewone geboorte
je was er te snel niet meer bij
ons verdriet om jou wordt nooit vergeten
al zijn we ooit nog eens zo blij