Overlijdensgedicht: ‘De weg gaat verder, eindeloos’
De weg gaat verder, eindeloos
vanaf de deur waar hij begon
ik moet hem volgen, rusteloos
tot ver achter de horizon
met rappe voeten tot hij aan
een grotere weg raakt in 't verschiet
kruispunt van komen en van gaan
en waarheen dan? Ik weet het niet
— ingezonden door Gerie van de Vlekkert
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Toneel was z'n leven
z'n leven muziek
muziek z'n kinderen
z'n kinderen, hem uniek
z'n liefde was alles
z'n liefde was blij
ons rest nu z'n denken
en dat blijft ons bij
Oneindig stil verdriet
jou vergeten kan ik niet
het leed, onnoemelijk zwaar
dag lieverd, we zien elkaar
Ik zal nooit meer MOEDER zeggen
zal haar nooit meer zien
De telefoon... ik, domme dwaas, denk:
"met MOEDER wel, misschien!"
Maar voorbij zijn al die jaren
dat zij er was, voor ons, voor mij
Ook de kinderen missen Oma
alles gaat te snel voorbij
Het valt niet mee om steeds te weten
dat zij er niet meer is
Nu pas merk ik, nooit geweten
hoe belangrijk MOEDER is
— ingezonden door Irene Knappers
Veel te vroeg genomen
uit je moeders schoot
je was een heel mooi meisje
zo lief, zo klein... maar dood
We hadden je zo graag gekend
en zoveel liefde willen geven
nu weten we niet wie je bent
misschien in een ander leven...