Overlijdensgedicht: ‘De weg gaat verder, eindeloos’
De weg gaat verder, eindeloos
vanaf de deur waar hij begon
ik moet hem volgen, rusteloos
tot ver achter de horizon
met rappe voeten tot hij aan
een grotere weg raakt in 't verschiet
kruispunt van komen en van gaan
en waarheen dan? Ik weet het niet
— ingezonden door Gerie van de Vlekkert
Meer overlijdensgedichten
Wanneer je terugblikt in het leven
Wanneer je terugblikt in het leven
Blijkt alles te snel zijn gegaan
Het duurde allemaal maar even
Dat ritme van een lach en een traan
Alles moest je uit handen geven
Het levenstempo werd te zwaar
Het radarwerk heeft het begeven
Het uurwerk is stil blijven staan
Nu pijn en zorgen niet meer hoeven
Nu pijn en zorgen niet meer hoeven
en de hemelse rust is gekomen
zullen wij elkaar ontmoeten
en vrolijk praten over vroeger
Er is zoveel te vragen
Er is zoveel te vragen
Er is zoveel verdriet
Het leed der wereld dragen
Kan ik als mens toch niet
De zon gaat op, de zon gaat onder
De zon gaat op, de zon gaat onder
een nieuw leven is steeds een wonder
voor ons bleef die zon onder
zonder dat je het levenslicht hebt gezien
moest je ons al verlaten
hoe groot het verdriet, de pijn, de onmacht is
is niet over te praten
Staat het er niet tussen?
Laat er een schrijven die precies past. Dit heb je al gekozen:
- Overlijden
- Gedicht