Overlijdensgedicht: ‘Zijn ogen kijken ons niet meer aan’
Zijn ogen kijken ons niet meer aan
zijn arm zwaait ons niet meer uit
hij is nu van ons heengegaan
ook al zien wij hem niet meer
zijn stem horen wij, steeds weer
voor hem nooit meer zorg en pijn
hij blijft in onze gedachten
hij zal voor altijd bij ons zijn
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Nooit meer je stem
nooit meer je lach
Alles gaat terug
naar die ene dag
De pijn van binnen
het doet zo'n zeer
Ze zeggen dat het mindert
maar wanneer...
Voor het eerst naar school
in de klas
Voor het eerst naar zwemles
misschien...
Ik wilde dat het waar was
Ik wou dat ik het kon zien
Nog steeds voor jou een kaarsje erbij
Jij bent er geweest, nog zo klein
Maar vergeten doen we je niet....
— Petra Michelet
Ga nu maar rusten kleine meid
ik weet het: je bent moe
je bent te klein voor deze strijd
vlieg naar de sterren toe
En als ik jou weer tegenkom
dan dansen we in 't rond
til ik je hoog op in de lucht
je voetjes van de grond
En tot die tijd denk ik aan jou
mijn kleine lieve schat
en weet dat jij het liefste bent
dat ik ooit heb gehad
Een mensenkind wordt geboren
en kiest zijn eigen weg in het leven
welk lot hem is beschoren
staat in de sterren geschreven
maar zeker is in elk geval
dat ik jou nooit vergeten zal
— ingezonden door Mariska