Overlijdensgedicht: ‘Zijn ogen kijken ons niet meer aan’

Wat is het leven van een mens
een voetstap in het zand
die weer wordt weggevaagd
wanneer de vloed de grens verplaatst
tussen zee en strand

Dat ik dat zien mag, deze tuin
in volle voorjaarspracht
Ik adem bloemen en bezat me aan het licht
laat me alleen, ik wil hier zijn
tot ver na middernacht
en met de bloemen samen
gaan mijn ogen dicht

Het lijkt niet eerlijk
als iemand ons verlaat
Zeker niet als het
om een dierbaar iemand gaat
Als iemand is overleden
dan doet dat in vele harten pijn
Er is veel verdriet en wij vragen ons af
waarom dit zo moet zijn...

"Je mag geen bloesem plukken"
Maar de wind kan niet lezen...