Overlijdensgedichtje: ‘Een sterke vrouw’

Aanwezig in afwezigheid en
daarom nooit verleden tijd

Mijn voeten gaan vertragen Heer
Ik ben zo moe
Zij zullen enkel dragen Heer
Mij naar U toe
Ik vraag geen aardse schatten meer
Ik dorst naar U
Dit hart zal nimmer rusten Heer
Eer ik rust bij U

We staan niet altijd stil
bij het woord "samen"
Maar het is een groot gemis
als "samen" uit je leven is

We knew that you had tired
when no longer could you hold on
our tears were shed upon you
for no longer could we be strong

But our bond remains unbroken
special memories we have to keep
inside our hearts, forever more
when you have gone to sleep