Overlijdensgedichtje: ‘Jij die altijd gaf’

Het verlies was er al voor het einde
het verdriet voordat het afscheid kwam
Toen die onzekere verwarring
bezit van jouw gedachten nam
Maar als we je bezochten elke keer
dan was er steeds die glimlach weer
We voelden mee met je stil verdriet
nu rouwen wij, maar treuren niet

Ik heb vannacht een ster uitgezocht
voor mijn opa die moest gaan
Een ster voor iemand zó bijzonder
dat hij eigenlijk alleen moest staan
Nu kijk ik naar de sterren
en huil ik naar de maan
Dan straalt daar weer die éne ster
dus is mijn opa eigenlijk nooit weggegaan

Mens was je
indrukwekkend
mens
zoals jij leefde
en liefhad
onherroepelijk
je naam
onuitwisbaar
je gezicht
mens was je
voorgoed mens

Een stoel blijft leeg
een stem blijft zwijgen
maar in mijn hart
zal je altijd blijven