Overlijdensgedichtje: ‘Denk aan mij terug’

Wie zal mijn tranen drogen?
Vol verdriet schreeuw ik je naam naar de
horizon
De dag is als een grauw gordijn
Mijn toekomst vol beloftes is verdwenen
Wie zal de barsten helen
En ze strelen tot ze niet meer pijnlijk zijn?

Nog raak ik je aan
maar de afstand wordt al groot
nee, ik heb niet geleerd
te leven met jouw dood
Ze zeggen dat het went
maar niemand zegt wanneer
dus leef ik met de dag
en jij sterft telkens weer

Duizend woorden zijn te weinig
om te zeggen hoe je was
Duizend woorden zijn te weinig
voor de omvang van de wanhoop
toen je lichaam niet genas
Duizend woorden zijn te weinig
voor de grootte van jouw moed
vanaf het begin tot aan je afscheidsgroet

Kindje van drie
hoe had je er nu uitgezien?
Kindje van drie
had je al kunnen fietsen misschien?
Kindje van drie
zou je blonde haartjes hebben gekregen?
Kindje van drie
hoeveel had je nu moeten wegen?
Kindje van drie
we houden zoveel van jou
Het doet dan ook verschrikkelijk veel pijn
dat jij nooit een kindje van drie zult zijn