Overlijdensgedichtje: ‘Eerst werd je ziek’

Gek is dat, dat soms de sterren
mij wat liefde kunnen schenken
Want als ik naar de sterren kijk
moet ik altijd aan je denken

Nooit meer je stem
nooit meer je lach
Alles gaat terug
naar die ene dag
De pijn van binnen
het doet zo'n zeer
Ze zeggen dat het mindert
maar wanneer...

Geen kaarten en geen briefjes meer
Geen humor en geen vreugdetraan
Wat ons rest is verslagenheid
Onze oma is heengegaan

Geen telefoontjes en geen bezoekjes meer
Geen warmte en geen opbeurend woord
De twinkeling in haar ogen is voorbij
Onze oma was enig in haar soort

Geen kracht en geen enthousiasme meer
Geen hartelijkheid en geen spontaan appèl
Die herinneringen bewaren wij in ons hart
Lieve oma, dank u wel!

Belangrijk is niet alleen de weg die je gaat
maar ook de sporen die je achterlaat