Overlijdensgedichtje: ‘Vrienden van liefde en leven’

Denk aan mij terug
maar niet in de dagen van pijn en verdriet
Denk aan mij terug in de stralende zon
hoe ik was toen ik alles nog kon

— Ria Schut-Diks

Je wandelt naar de maan
naar de zon
naar de sterren

je hand heb ik zachtjes
los moeten laten

met zoveel pijn
laat ik je gaan

Eenzaam... ik wist niet wat men daarmee
bedoelde
totdat mijn leven op zijn "kop" stond
En het begrip eenzaam door het plotseling wegvallen van jouw jonge
leven uitvond

Een van de belangrijkste personen uit mijn
leven
mocht hier bij mij haar liefde niet meer geven
Zomaar ineens verdwenen, echt voor altijd!
Niets te vertellen of aan te doen, ik ben je
kwijt

Niemand van mijn
leeftijd in de buurt om te delen hoe pijn dit doet
Niemand die kan vertellen hoe het nu zonder jou verder moet

Ik doe mijn best om alles aan jou te onthouden
voor altijd!
Herinneringen in mijn hoofd en hart tot in de
eeuwigheid!

Je bent er geweest
en zal altijd wel ergens zijn
al zal de pijn minder worden
en zwijgen anderen over jou
ik zal je altijd meedragen
waarheen ik ook ga
ik zal je bestaan nooit ontkennen
maar het kost moeite eraan te wennen
dat je er nooit echt zult zijn