Overlijdensgedichtje: ‘Te veel ogen’

"Samen tot aan de drempel"
Elke dag een stapje dichter naar het eind
Elke dag een beetje van je kracht verkleind
Elke dag wat zwaarder wat je torsen moest
Doch al wetend.... eens komt alles goed

Parels kunnen sterven

Strijden tegen een
onmogelijke kracht
Het lag als een waas over jouw gezicht
Een gevecht zonder praal en zeker zonder
pracht

Accepteren, het was onmogelijk, je wilde
idealen nastreven
De aftakeling bestrijden, jouw sterke moed,
zou genoeg moeten zijn maar het lichaam wilde
niet meer leven

Jouw vechtende ademhaling zit vast in mijn
gehoor
De laatste zucht was nooit de laatste
Tot het ene moment, het besef kwam, zelfs de
hardste parel kan sterven.... je verloor!

— ingezonden door Nathalie

Ga nu maar rusten kleine meid
ik weet het: je bent moe
je bent te klein voor deze strijd
vlieg naar de sterren toe

En als ik jou weer tegenkom
dan dansen we in 't rond
til ik je hoog op in de lucht
je voetjes van de grond

En tot die tijd denk ik aan jou
mijn kleine lieve schat
en weet dat jij het liefste bent
dat ik ooit heb gehad

Handjes groot of klein
Handjes zullen er altijd zijn
Handjes om te graaien
Handjes om te geven
Handjes om te zwaaien
Handjes om te léven