Overlijdensgedichtje: ‘Er is zoveel te vragen’

In de tunnel van verdriet
waar je licht noch toekomst ziet
waar 't gemis je lichaam raakt
waar je hete tranen laat
tot in je ziel de leegte voelt
daar is het leven onderkoeld
afscheid nemen doet zo'n pijn
en 't zal altijd bij me zijn
blijven tot m'n laatste snik
je liefste verliezen blijft, weet ik

Door te denken, te hopen en te geloven
kom je vaak groot verdriet te boven
misschien begint ons leven aan het end
en ben je er pas
als je er niet meer bent

Je lot is al bepaald bij het begin van het leven
De ene heeft een lange weg te gaan
bij de ander duurt het maar even
De ene kan het leven aan
de ander kiest om weg te gaan
Rust nu maar even
we zien je wel weer in het volgend leven

Lieve Mink

Negen maanden lang een kanjer
Een vechter, we leefden met je mee
Nu ben je geboren
Maar je blijft niet bij ons...

Al die maanden was je er al
Je mama, papa en zusje
Ze houden zo van jou
Maar je blijft niet bij ze...

Het verdriet is groot
Om wat je had kunnen zijn
We mogen je niet leren kennen
Want je blijft niet bij ons...

Toch zul je voortleven
In al die harten van de mensen
Die al voor je geboorte van je hielden
Ook al blijf je niet bij ze...

Rust zacht lieve Mink
Geboren als een engeltje
Te mooi om waar te zijn
Ergens... blijf je bij ons...

— Renée Moonen