Overlijdensgedichtje: ‘Er is zoveel te vragen’

Daar ruist langs de wolken een lieflijke naam
die hemel en aarde verenigt tezaam
Geen naam is zoeter en beter voor 't hart
Hij balsemt de wonden en heelt alle smart

Weggerukt uit ieders midden
maar alles draait voort
Je blijft in ons hart
daar waar je thuis hoort!

Als het leven je ontglipt
en de dood is zo dichtbij
dan verdwijnt de woede
en voel je je vrij
De strijd is gestreden
je hebt je best gedaan
de pijn zou verdwijnen
je wist dat je moest gaan

Al had ik geen kans van slagen
Toch ben ik blij dat jij me wilde dragen

— Renate en Martijn