Overlijdensgedicht: ‘Je weerstand was erg groot’
Je weerstand was erg groot
Eigenlijk wilde je nog niet dood
Je door ons laten helpen liet je niet gauw toe
Alleen op het laatst, je was ook zo ontzettend
moe
Wat je zei was vaak anders dan je bedoelde
Maar wij wisten wel wat je voelde
Het vechten heb je uiteindelijk opgegeven
In ons hart zul je altijd blijven leven
Meer overlijden & rouw gedichten
Beetje bij beetje
Beetje bij beetje moesten we je verlaten
we konden niet zo goed meer met je praten
Die blik, die stilte deed vaak zeer
de moeder en oma van vroeger was je niet
meer
Maar nu je voorgoed bent heengegaan
zeggen wij "Dank je" voor al wat je hebt
gedaan
In de stilte drijven de gedachten
In de stilte drijven de gedachten
als wolken in de lucht
In de stilte vind ik rust
en ben ik niet meer op de vlucht
In de stilte wil ik kijken, kijken naar omhoog
naar een ongekende verte
naar het wonder van de regenboog
In de stilte zie ik bomen wuiven in de wind
In de stilte wordt pas tastbaar
dat liefde overwint
In de stilte wil ik bidden
voor verlossing van leed en pijn
In de stilte wil ik vragen
om weer heel te mogen zijn
De baby's waar ik nu mee speel
De baby's waar ik nu mee speel
die wonen in een luchtkasteel
het is heel hoog
het is heel ver
tussen zon en avondster
nog verder dan de regenboog
de wolkenlift bracht mij omhoog
Voor het eerst naar school
Voor het eerst naar school
in de klas
Voor het eerst naar zwemles
misschien...
Ik wilde dat het waar was
Ik wou dat ik het kon zien
Nog steeds voor jou een kaarsje erbij
Jij bent er geweest, nog zo klein
Maar vergeten doen we je niet....
— Petra Michelet