Overlijdensgedicht: ‘Mijn tranen zijn gedroogd’
Mijn tranen zijn gedroogd
Mijn glimlach is terug
Ik luister weer naar anderen
Ben na maanden minder stug
Maar diep van binnen zit nog steeds die pijn
Dat kan ik niet veranderen, ook al wil ik vrolijk zijn
— ingezonden door Tamara
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Als het leven je ontglipt
en de dood is zo dichtbij
dan verdwijnt de woede
en voel je je vrij
De strijd is gestreden
je hebt je best gedaan
de pijn zou verdwijnen
je wist dat je moest gaan
Een doffe, droge, felle pijn
omvat en wurgt mijn hele denken
mijn ziel en zinnen zijn zo leeg
ik kan geen aandacht schenken
Aan de helderwitte morgendauw
die als een sprei van fijn satijn
ligt uitgespreid: 't graf bedekkend
de pijn dreunt als een droef refrein
Waarom heb ik steeds vergeten
te zeggen dat ik van haar hield?
't is nu te laat; de kist gesloten
wat heeft mij jarenlang bezield?
De kist zakt langzaam in de aarde
en op 't zwartgerande lint
lees ik wat ik had moeten zeggen:
tot ziens mama, uw dierbaar kind...
Je bent er niet meer
het is voorbij
al wat je deed
dat was voor mij
Voor jou is nu de strijd gestreden
maar in mijn hart
bewaar ik het verleden
Met je eigen lichaam in gevecht
je geest zo ver verheven
is je strijd ten nadele beslecht
en kon je niet blijven leven