Overlijdensgedichtje: ‘Op snelle vleugels vloog je heen’

Niemand weet wat leven is
alleen dat het gegeven is
en dat van dit geheimenis
God het begin en einde is

Verwondering om wie je was
om wat je zei en deed
was ondertoon van alles
wat van jou verteld werd

't Drong door in
stem en ogen en gebaar
in klank en kleur
in lach en traan
van ieder die zo van je hield
en nu zonder je moet verdergaan

— ingezonden door San Nevelsteen

Mijn vriend en ik, wij kunnen samen
Dezelfde weg niet gaan
Want waar mijn vriend naar toe gaat
Daar kom ik net vandaan
En waar mijn vriend vandaan komt
Daarheen moet ik nog gaan
Ik hou van jou, mijn vriend tot gauw
Je bent de zon en ik de maan

Mijn vriend en ik,
wij kunnen samen
Dezelfde weg niet gaan
Want als mijn vriend zich uitkleedt
Dan kleed ik mij aan
Waaraan ik nog beginnen moet
Dat heeft hij allang gedaan
Ik hou van jou, mijn vriend tot gauw
Je bent de zon en ik de maan

Denk niet dat ik
mijn vriend niet zie
Ik kom hem telkens tegen
Maar daar wáár ik mijn vriend ontmoet
Daar scheiden onze wegen
Tussen het weerzien en het afscheid
Tot gauw mijn vriend, ik moet nu gaan
Tot gauw mijn vriend, ik kom er aan
Al kunnen we niet samen gaan
Ik kan niet zonder jou bestaan
Ik hou van jou, mijn vriend tot gauw
Jij bent de zon en ik de maan

— Liselore Gerritsen, ingezonden door San Nevelsteen

Ik heb je lief, al ben je niet meer hier en ben ik niet meer bij jou
want wat je mij hebt gegeven in een onderbroken leven, beschermt mij tegen
de allerergste kou
Wat jij hier achterliet is meer dan een gedicht:
een zomeravond in het riet bij 't allerlaatste licht
Ik heb je lief, ik ken je naam
en zal je nooit vergeten
Ik vond dat jij dit hier ver vandaan
toch eventjes moest weten

— Rienk Ratsma