Overlijdensgedicht: ‘Het leven volgt onwrikbaar’
Het leven volgt onwrikbaar
de eigen lijn
Elk ogenblik kan de laatste wezen
En een zal altijd eenmaal
't laatste zijn
Dan zal van 't lijf, ontkomen
aan de tijd
Niets dan wat naamloos stof
meer zijn gebleven
Wervelend op de wind van
de eeuwigheid
— J.C. Bloem
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Rozen als afscheid, rozen vol rouw
rozen vol liefde, enkel voor jou
Je laatste rozen
zorgvuldig uitgekozen
Als blijk van dank voor jouw bestaan
waarin wij een eindje mee mochten gaan
Eerst is je wereld groot
je kunt er reizen tot en met
maar heel dicht bij de dood
is hij niet groter dan je bed
Maar als het wonder is geschied
waarop mensen hopen
dan gaat als je je ogen sluit
een nieuwe wereld open
De liefde die je als ouder in een mensenleven
zou willen geven
Weggestopt in dat ene moment
Die ene aanraking, die ene knuffel
We houden van je meisje en zullen je nooit
vergeten
In haar dromen zag zij deze mooie tuin
ergens in het Oosten
Hoge bomen waakten dag en nacht
hun bladeren zorgden voor schaduw
en vogels vonden er onderdak
Overal stonden
bloemen
nooit had zij zoveel kleuren gezien
De rozen geurden en verderop de jasmijn
"Hoe komt het toch" dacht zij
dat ik haar nooit eerder heb gezien
dat mijn ogen gesloten bleven voor zoveel
schoonheid
Vanuit de verte
werd zij geroepen:
er wenkte iemand
zij kon niet zien wie
Dan voelde zij
hoe zij er
zacht en teder
naartoe getrokken werd
Zij verweerde zich
niet
waarom zou zij
het was hier mooi
zo licht, zo vredig
En juist op dat
moment
dat zij die passeerde
hoorde zij een vertrouwde stem
"hier mag je rusten, Welkom thuis"