Overlijdensgedicht: ‘Vlieg nu maar witte vogel’
Vlieg nu maar witte vogel, je vrijheid tegemoet
De sleutel van je kooi had je zelf steeds in je
hand
Die je zelf moest open doen om te vliegen naar
de andere kant
Al ging het leren vliegen jou vaak zo moeilijk
af
Je bleef het steeds maar weer proberen, jij
was het die niet opgaf
Hoe moeilijk het ook was obstakels te
overwinnen
Je had genoeg mensen om je heen om steeds
opnieuw te beginnen
Die samen met jou oefende en samen met jou
bleven strijden
Dat is nu het resultaat dat je alleen je vleugels
kunt spreiden
Zolang koesterde jij je sleutel en oefende
steeds maar door
Neem nu je sleutel in je hand en zet je
kooideur open
Spreid nu je vleugels maar uit, want nu heb je
de kracht om te vliegen naar de andere kant
Dag witte vogel, het ga je verder goed
— Ria de Vries
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Waarom moest jij zo vechten
voor iets wat jij niet hebt verdiend
Waarom moest die ziekte jou pakken
een mens dat het niet verdient
Waarom na al het vechten
toch het bericht het is weer mis
Waarom moet jij lijden
een mens die het niet verdient
Al ben je nog zo ziek
ons verlaten wil je niet
Je wilt alles proberen
om nog even bij ons te zijn
Maar lieve schat, als het echt niet meer gaat
laat het vechten dan maar gaan
We willen niet dat je moet lijden
dat heb je niet verdient
Zoek dan de rust die je nodig hebt
in ons hart blijf je bestaan
Omdat jouw moeder
méér was
dan zomaar een moeder
een moeder
als nooit tevoren
een moeder
onvergetelijk
een moeder
kwetsbaar en sterfelijk
noem huiverend
van ontroering
haar naam
haar onvergetelijke
naam
— ingezonden door Annette van Straten; vrij naar Hans Bouma "Kind van hun dromen"
Het pad dat je gaat
Is het pad dat je kiest
De dag dat je aarzelt
Is de dag dat je verliest
Bevoorrecht waren wij
om met jou het leven te mogen delen
De herinnering aan jouw goedheid en liefde
kan onze huidige wond helen