Overlijdensgedicht: ‘Het is iets waar je liever wil denken’

Nina, een naam kort en krachtig
een leven... breekbaar en fragiel
jouw bestaan, doorschijnend
maar gedragen door twee handen
geborgen in twee harten, NINA...

Geen kaarten en geen briefjes meer
Geen humor en geen vreugdetraan
Wat ons rest is verslagenheid
Onze oma is heengegaan

Geen telefoontjes en geen bezoekjes meer
Geen warmte en geen opbeurend woord
De twinkeling in haar ogen is voorbij
Onze oma was enig in haar soort

Geen kracht en geen enthousiasme meer
Geen hartelijkheid en geen spontaan appèl
Die herinneringen bewaren wij in ons hart
Lieve oma, dank u wel!

Als de vleugels van een vlinder
als een kerstbal dun als glas
zo breekbaar als bevroren blaadjes
gevallen boven op het gras

Zo teer was ook jouw korte leven
er kwam voor jou helaas geen start
en zo breekbaar als die blaadjes
zo gebroken is mijn hart

Zo sterk als alle liefde op de wereld
straal jij als sterretje op ons neer
misschien wil jij, mijn kleine hummel
over ons waken, keer op keer

Jij kon slechts leven in mijn lichaam
putte alles uit mijn kracht
ooit hoop ik er vrede mee te vinden
lieve Jaimy, rust maar zacht

Er zijn mensen die het weten...
maar niemand die het aan mij ziet
Veel huilen zonder tranen
mijn stil intens verdriet
Lieve vader in de hemel
ik mis je echt iedere dag
Je warme handen, je goede zorgen
je steun, je lach
Ooit zullen we weer samen zijn
dan wordt dat echt groot feest
En tot die tijd doe ik mijn best en zorg
dat je trots op mij kan zijn geweest