Overlijdensgedichtje: ‘Mijn tranen’

Toen jij stierf
is de wereld gewoon doorgegaan met draaien
het werd nacht en ook weer morgen
er was lawaai en stilte
en ook om ons heen
maakte het leven-van-alledag
evenveel lawaai als anders
alleen bij ons kwam dat harder aan dan
normaal

Wat deed het pijn
te zien en te horen
dat alles gewoon doorging
toen jij gestorven was

Wreed en onverschillig
genadeloos en onbarmhartig was het
en elke indruk stak dieper
deed meer pijn

Nee, ze kunnen niet weten
wat wij nu voelen
die steken pijn
van afgesneden zijn
en nooit meer samen....
ach, niets zal meer hetzelfde zijn
zonder jou

I no longer see the stars; I am the stars
I no longer breathe the wind; I am the wind

Al blijven dan de vragen
geen mens weet het waarom
Straks aan het eind der dagen
dan zie we jou weerom

Een jaar zonder jou
dit jaar bestond uit zoveel dagen
Zoveel uren van verdriet
dit jaar was haast niet te verdragen
want jij, jij was er niet
Omdat we zoveel van je houden
doet dat missen zo ontzettend pijn
Maar dat we jou vergeten zouden
zou voor ons onmogelijk zijn!