Overlijdensgedicht: ‘Pijn is jou niet meer’

Al een lange tijd zijn wij je kwijt
Je was er wel en ook weer niet
Vaak deed ons dat veel verdriet
Je ging steeds verder bij ons vandaan
Tenslotte moesten wij je laten gaan

Met pijn in ons hart
moeten we je laten gaan
Onze lieve, zeer gewaardeerde vriend
Door alle verdriet heen
denken we met plezier aan jou
want de herinneringen laten ons lachen
We zijn dankbaar voor de dierbare tijd
die we met jou mochten doorbrengen
Je kunt gaan
maar je bent nooit weg!

— Monique Baan

Als een spinrag geweven
broos, breekbaar en fijn
zo was je leven
Levend van uur tot uur
van dag tot dag
Door het diepe donker dwalend
als een schim in de nacht
Zoekend naar het licht
naar een nieuw begin
naar een nieuwe start
Dromend dat het donker zou wijken
voor rustgevende kracht
Daarna stilaan plaats zou maken
voor heerlijk zonlicht
Zodat ondanks de pijn
je gelukkig kon leven
Vandaag heb je het zonlicht gevonden
hoef je niet verder meer te zoeken
maar kun je nu rustig genieten
van een welverdiende rust
Rust nu maar, je strijd is gestreden
Wacht daar op mij
Want ooit zal ook ik
dat zonlicht mogen aanschouwen
en zien wij elkaar weer

— ingezonden door Olivia

Als straks de zon toch weer zal schijnen
en hoog boven aan de hemel staat
dan weet ik dat er met die stralen
een glimlach naar beneden daalt

Nu kun je over ons waken
eens zullen we weer samen zijn
tot dan moeten wij hier verder leven
maar zal je steeds in mijn gedachten zijn

— Dorien Verhagen-van Engeland