Overlijdensgedichtje: ‘Het laatste blad valt van de tak’

Samen plezier, samen op reis
samen een éénheid, samen eigenwijs
samen kwaad en samen goed
samen verdriet en samen weer moed
nu verder zonder hem, dat doet pijn
te weten nooit meer samen te zijn

Je voer altijd je eigen koers
Vele zeeën getrotseerd
De laatste was niet te overwinnen
Je bent nu veilig afgemeerd

De weg gaat verder, eindeloos
vanaf de deur waar hij begon
ik moet hem volgen, rusteloos
tot ver achter de horizon
met rappe voeten tot hij aan
een grotere weg raakt in 't verschiet
kruispunt van komen en van gaan
en waarheen dan? Ik weet het niet

— ingezonden door Gerie van de Vlekkert

Een heel zacht warm briesje
blaast zachtjes over mijn huid
Ik zie twee prachtige engeltjes
als ik mijn ogen sluit

Eeuwig en altijd
jullie warmte om mij heen
jullie zijn mijn lieve kindjes
laten mij nooit alleen

Als ik jullie mis
of even aan jullie wil denken
Dan sluit ik mijn ogen
om even bij te tanken

Ik mis jullie in het leven
en dat doet altijd pijn
Maar dan sluit ik even mijn ogen
en jullie briesje voelt dan fijn

Ook al leefden jullie in mij maar heel even
ik heb jullie toch een naam gegeven
Een naam die leeft voor mij
en verbindt ons voor altijd
Jullie en mij

— Tanya Kat