Overlijdensgedicht: ‘Nog raak ik je aan’

Iedere dag in mijn gedachten
Stiekem blijf ik op je wachten
Wetend dat je nooit meer terug zal komen
Blijf ik steeds maar van je dromen
Ach, wat iedereen ook zegt
Voor mij ben je er nog altijd echt

Dag kleine Ivo
Ga je weer?
Weet je dat we
allemaal van je houden
We vergeten je lach nooit meer
En je grote zus legt straks
voor de laatste keer
jouw lieve knuffel Ollie
voorzichtig bij jouw hoofdje neer

Voor Stijn Polak

Lieve kleine Stijn, wat is dit wreed, een strijd
Papa en mama zijn jou gelijk weer kwijt
Met veel pijn en verdriet ben jij 4 februari
geboren
Een dag waarop we jou ook gelijk verloren
Verlies van een kindje, een kindje zo compleet
Wat is het leven soms hard en wreed
Ook al moeten wij je nu laten gaan
Een plekje in ons hart zal voor jou altijd blijven
bestaan

De moeder kijkt omhoog
naar die grote hemelboog
Zij heeft tranen in haar ogen
denkt aan het kind dat eens in haar heeft
bewogen
en uit haar werd geboren
dat ze nu door de dood heeft verloren
Vraagt zich af waarom het zo moest zijn
het verdriet doet zoveel pijn
Zij hoort de wind die fluistert
en zij luistert
Maar de wind kan haar ook niet helpen
om haar tranen te doen stelpen
Zij voelt alleen maar het gemis
om het kind dat er niet meer is
De moeder wordt nooit meer degene die zij
ooit was
die ging heen met haar kind, zijn as...