Overlijdensgedichtje: ‘Er is een weg die je alleen moet gaan’
Er is een weg die je alleen moet gaan
geen mens kan je op dat pad vergezellen
je diepste angsten kun je niet vertellen
en je moet verder tot God zelf
je stil doet staan
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Ik zie je in bloemen
Ik zie je in de zon
al ben je niet meer zichtbaar
ik speur je warmtebron
Steeds voel ik jouw nabijheid
steeds ben jij om mij heen
door wat wij samen hadden
voel ik me niet alleen
Bezige handen en een sterke wil
vielen na een bewogen leven stil
Ons zonnetje in huis
is achter de wolken verdwenen
Maar zijn warmte zullen wij
altijd blijven voelen
Hier staan we dan allemaal samen op jouw
eindstation
wachtend op de trein waarmee je terug zal
keren
maar we beseffen steeds meer en meer
dat dat nooit zal gebeuren
met pijn in ons hart
en duizenden mooie herinneringen
moeten we je laten gaan
maar weet dat je in ons hart
altijd blijft voortbestaan