Overlijdensgedichtje: ‘Er is een weg die je alleen moet gaan’
Er is een weg die je alleen moet gaan
geen mens kan je op dat pad vergezellen
je diepste angsten kun je niet vertellen
en je moet verder tot God zelf
je stil doet staan
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
De natuur heeft zijn eigen wetten
neemt en schenkt ons leven
Wij mensen kunnen slechts
ons lot aanvaarden
Wij zijn dan ook dolgelukkig
dat uit onze liefde voor elkaar
nieuw leven is geboren
Een fantastisch kind dat wij
heel veel liefde willen geven
Waar je ook bent
'k zou het niet weten
niet in tijd of afstand te meten
maar ik heb je bij me
diep in mij
daarom ben je steeds dichtbij...
De laatste reis
Een stormwind ruist in zijn oren
wanneer hij gepord wordt voor de laatste reis
een donkere nacht als nooit tevoren
omfloerst z'n schip in mistig grijs
Hij ordent koers en snelheid
maar antwoorden doet er geen
de laatste reis naar de eeuwigheid
die maakt de mens alleen
Hij vindt de weg naar buiten
en op zoek naar de uiterton
ziet hij door de beslagen ruiten
het dovend vuur van de levensbron
Hij weet dat hij goed op koers ligt
en geeft nog éénmaal volle kracht
hij houdt het oog op het stervend licht
het dooft, hij heeft de reis volbracht
Zo moedig geweest
en nu teruggekeerd naar de
Bron van Licht en Leven