Overlijdensgedicht: ‘Hoe word je een vlinder’
"Hoe word je een vlinder?" vroeg hij peinzend
"Je moet zó graag willen vliegen,
dat je bereid bent je leven als rups op te geven."
"Je bedoelt doodgaan?" vroeg hij
"Ja en nee" antwoordde zij
"Wat er uit ziet als JIJ gaat dood,
maar wat jij echt bent zal leven."
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
De pijn is iets minder scherp
het doet misschien iets minder zeer
Het missen wordt niet minder
maar steeds een beetje meer
Gisteren aan je graf
je koude zwarte steen
mocht ik weer zoals voorheen
jouw woorden proeven
mocht ik weer je geest hervinden
in de vrede en de rust
die met zonlicht op mijn ogen scheen
jouw warmte diep
diep in alle vezels doordrongen
een vrede eindeloos volmaakt
het was alsof rond jou en mij
alle engelen zongen
Ik heb gebeden om een wonder
wel zoveel duizend maal
Het menselijk hopen ging ten onder
en Gods wil staat centraal
Dag lieveling, ga heen in vrede
jij was bereid te gaan
Hij die troost zal bij ons wezen
en naast ons blijven staan
Parels kunnen sterven
Strijden tegen een
onmogelijke kracht
Het lag als een waas over jouw gezicht
Een gevecht zonder praal en zeker zonder
pracht
Accepteren, het was onmogelijk, je wilde
idealen nastreven
De aftakeling bestrijden, jouw sterke moed,
zou genoeg moeten zijn maar het lichaam wilde
niet meer leven
Jouw vechtende ademhaling zit vast in mijn
gehoor
De laatste zucht was nooit de laatste
Tot het ene moment, het besef kwam, zelfs de
hardste parel kan sterven.... je verloor!
— ingezonden door Nathalie