Overlijdensgedichtje: ‘Als mijn tijd gekomen is’

Als je deze wereld achter laat
weten wij niet welke weg je gaat
Is dat naar het wijde zwerk in 't heelal
ach... wie weet wat 't worden zal
Misschien is er wel een hemels wegenplan
maar wat weten wij aardse mensen daar nu
van
Maar onze Schepper in het Paradijs
vangt je zeker op na deze lange reis
Ook wij komen eens zo ver
maar waar gaan we heen, naar welke ster?
Dat blijft het eeuwig raadsel van ons bestaan
tot 't ook voor ons tijd is om te gaan

Te zijn bij wie er niet meer is
heel diep in je gedachten
kan de pijn misschien verzachten
en geeft je sterkte in je gemis

Oneindig stil verdriet
jou vergeten kan ik niet
het leed, onnoemelijk zwaar
dag lieverd, we zien elkaar

Maar niemand weet dat jij mijn held bent
De enige waar mijn hart om vraagt
En als jij nu hoger dan de zon vliegt
Is het de hemel die je draagt