Overlijdensgedichtje: ‘Veel lichtpuntjes in deze duisternis’

Als het leven lijden geworden is
De kans op beter worden hier niet is
Dan zal ik naar een plek toegaan
Waar ziekte en pijn niet meer bestaan

Je zei me dat je nog zoveel wilde doen
dat je nog zoveel hield van de kleine dingen in
't leven
Wandelen, fietsen, de wind in je haar
maar er werd je niet meer tijd gegeven

Soms heel ver weg, soms heel dichtbij
Vliegend als een vogel, volledig vrij
Vreemde landen
Boeiende mensen
Vreemde culturen
Een wereld zonder grenzen
Waarin je hebt gevochten met een enorme
kracht
Waarin helaas ook het noodlot wacht
In de vorm van een laatste zucht
Nu mag je weer vliegen
Een eindeloze vlucht

Voor Guido

Best wel lang hebben we op je moeten wachten
Uiteindelijk hoefden we niet langer te smachten
Je groeide goed, en leek gezond
Helaas in de 32ste week was het rond
De zwangerschap leek vrolijk
Dit was helaas maar schijn
Je bleek meervoudig gehandicapt te zijn
Al gauw moesten we het rouwproces doorstaan
En dit doet pijn...

Je was net een "grapkaarsje"
Je ging vaak heen , maar kwam ook weer terug
Je had een sterke drang tot leven
We deden veel, om elkaar geven
Vaak hebben we om je moeten lachen
Maar ook getreurd
Nu is het dan toch gebeurd
We zullen altijd van je houden!

— Thea Nijdam