Overlijdensgedichtje: ‘Altijd stond je in ons midden’

Het is een wonderbaar iets, een moeder
Anderen mogen je liefhebben
Je moeder alleen begrijpt je
Ze werkt voor je
Vergeeft je alles
En heeft je onvoorwaardelijk lief
Het enige kwaad wat ze je ooit doet
Is te sterven en je te verlaten

De laatste reis

Een stormwind ruist in zijn oren
wanneer hij gepord wordt voor de laatste reis
een donkere nacht als nooit tevoren
omfloerst z'n schip in mistig grijs

Hij ordent koers en snelheid
maar antwoorden doet er geen
de laatste reis naar de eeuwigheid
die maakt de mens alleen

Hij vindt de weg naar buiten
en op zoek naar de uiterton
ziet hij door de beslagen ruiten
het dovend vuur van de levensbron

Hij weet dat hij goed op koers ligt
en geeft nog éénmaal volle kracht
hij houdt het oog op het stervend licht
het dooft, hij heeft de reis volbracht

Al heeft zij ons verlaten
Zij laat ons nooit alleen
Wat wij in haar bezaten
Is altijd om ons heen
Als zonlicht om de bloemen
Een ieder goed gezind
Teveel om op te noemen
Door iedereen bemind

— ingezonden door Marijke van de Haterd

Zijn leven was een bont palet
Nog zoveel kleuren mogelijk
Zijn kwast viel plotseling stil
Wie geeft nu kleur aan ons leven?