Overlijdensgedichtje: ‘Je was als een kaars’

Je bent er niet meer
en toch zal ik je groeten
je elke dag weer
vele malen ontmoeten
je handen, je lippen, je lach
je bent bij me
iedere dag

Je bent steeds
zo onbegrijpelijk
moedig geweest
je lichaam krachteloos
een gebroken riet
in de vensters van je ziel
lees ik
eindeloos verdriet

Woorden
schieten hopeloos tekort
slechts tranen
in stilte geschreid
verzachten soms
de bitterheid
om alles
wat je hier moet missen

Ik weet
geen antwoord
op je vragen
maar er is Eén
die eens
alle tranen
van je ogen wil wissen

Zonlicht
nodig voor het leven
was niet genoeg
voor jou....
rouw....

— Tilly Hendriks

De baby's waar ik nu mee speel
die wonen in een luchtkasteel
het is heel hoog
het is heel ver
tussen zon en avondster
nog verder dan de regenboog
de wolkenlift bracht mij omhoog