Overlijdensgedicht: ‘Een mengeling van pijn en tranen’

Heer, sla Uw armen even om mij heen
Ik ben verdrietig, mateloos alleen
Want wie ik liefhad, die ging van mij heen

Ik smeek U: wilt U naar mij luisteren, Heer
Ik zie geen uitweg en mijn hart doet zeer
Want wie ik liefhad, hoort mij nu niet meer

Vind ik ooit weer de rust die het geluk mij gaf?
Heer, buig U over mij en droog mijn tranen af
Want wie ik liefhad, ligt in een koud graf

Heer, geef mij alstublieft een beetje licht
Want donker is de nacht en loodzwaar zijn
gewicht
Hij die ik liefhad, sloot zijn ogen dicht

Heer, ik wil vluchten uit het hier en nu
Want alles lijkt zo zinloos, klinkt zo cru
En wie ik liefhad, is voorgoed bij U

Zegt U nu: "Zet je voeten in Mijn spoor
Ik zal je ondersteunen, kind, vecht dóór
Want wie je liefhad, ging je enkel vóór..."

Haar lichaam is verstild
nu zijzelf is weggegaan
ja het is werkelijk
Het leven is terug geweken in stilte voor de
vloed
De overvloed van leven die zachtjes aan komt
wellen
en de geliefde mee draagt naar zeeën van
genade
een oceaan van vrede, van leven gevend water
dat door de schepping heen stroomt en alle
mensen meevoert van
allerdiepste diepten tot in het grote ZIJN
Daar zal zij gaan leven, voorgoed geliefd
- geborgen
- en in het volle licht
Ze zal nu alles weten, zien hoe we met elkaar zijn
verbonden
tot in de kleinste vezels en
zinvol blijkt het leven, ja
zinvol, zelfs na de dood
NU kan ze met haar liefde ons allemaal omvatten
haar grenzen weggevallen, alles achter zich gelaten
IS ZE NU LEVENSGROOT

— ingezonden door Lianne

Misschien zijn het je verloren woorden
Misschien wel je verloren stem
Ik zal het nooit te weten komen
Ik mis je mijn lieve opa

Marc, je bent er altijd
's morgens bij het opstaan
's avonds bij het slapen gaan
bij iedere gebeurtenis
't zij feest of rouw
ik mis je in dit leven zonder jou

— ingezonden door Monique