Overlijdensgedicht: ‘Rozen als afscheid, rozen vol rouw’

Je was als een kaars
vol licht, warmte en gezelligheid
die is nu opgebrand
doch haar uitstraling zal blijven tot in eeuwigheid

Het laatste blad valt van de tak
Er zal geen nieuw meer groeien
De tak sterft af, niet al het blad
En nimmer zal hij meer bloeien

Wanneer ik aan je denk voel ik een groot
gemis
Maar naast gemis is er diepe vrede
Je hebt zo moeizaam en zo lang gestreden
Dankbaar dat deze lijdensweg voor jou ten
einde is

Kindje van drie
hoe had je er nu uitgezien?
Kindje van drie
had je al kunnen fietsen misschien?
Kindje van drie
zou je blonde haartjes hebben gekregen?
Kindje van drie
hoeveel had je nu moeten wegen?
Kindje van drie
we houden zoveel van jou
Het doet dan ook verschrikkelijk veel pijn
dat jij nooit een kindje van drie zult zijn