Overlijdensgedicht: ‘Je blijft met lege handen achter’

Stil en eenvoudig
ben je weggegaan
Stil en eenvoudig
zul je in onze harten
blijven voortbestaan

Gezond mens
kent gij de grens
tussen leven en dood
weet gij hoe groot
maar ook hoe klein
het grensvlak kan zijn
tussen lichaam en geest?
als het Uw tijd is geweest
en U zich niet meer opricht
ziet ge in het eeuwige licht
het einde van het levenslot:
overgave aan God

Ze zeggen: het gaat wel over
Ze zeggen: het slijt wel
Niet teveel achterom kijken
Maar weten zij veel?

Ik wil verdrietig zijn
omdat ik zoveel om je gaf
Ik voel die ondraaglijke pijn
wat is de toekomst zonder jouw lach

Het leven gaat verder, zeggen ze
Denk aan je toekomst, zeggen ze
Niet teveel achterom kijken
Weten zij veel?

Ik wil verdrietig zijn
omdat ik een leegte voel
Die ondraaglijke pijn
een toekomst zonder doel

— Irene

Je eerste lachje niet kunnen horen
even knuffelen kan nu niet
het ontdekken van je tandjes
of je troosten bij verdriet
of je eerste stapjes
samen hand in hand
maar ondanks dit alles
heb ik met jou een band
Ik zal je nooit mama horen zeggen
en dat doet vreselijk veel pijn
maar jij, mijn allerliefste
zal altijd bij me zijn
Ik heb je nog even vast kunnen houden
het was een intens moment
je was m'n dierbaarste bezit
ben blij dat ik je heb gekend
De warme die jij me gaf
was als een stralende zon
maar ik wist dat ik je niet houden kon
Toch vind ik het heel fijn
jouw mama te zijn
als ik dan mijn ogen sluit
dan zie ik jou, mijn kleine spruit
een engel om me heen
een herinnering voor mij alleen

— ingezonden door Tanya Kat