Overlijdensgedicht: ‘Omdat er liefde is’

Voor ons was je een licht
voor vreemden duisternis
Je markante persoonlijkheid en je vrolijke gezicht
zullen wij ervaren als een groot gemis
Want een dag zonder lach
was voor jou geen dag
Van vele dingen had je nooit genoeg
je laatste reis kwam veel te vroeg

Daar staat de ronde regenboog
zo trots, zo koninklijk en hoog
Hij buigt om heel de aarde heen
die is opeens niet meer alleen
Maar in een grote arm gevangen
met al haar zorg, al haar verlangen
En alle mensen blijven staan
en zien de mooie hemel staan
En alle mensen denken even
hoe goed het is te mogen leven

Wat vreemd dat jij er niet zult wezen
wanneer ik weer naar huis zal gaan
jij zult niet meer in de kamer staan
en mij omhelzen als voor dezen

Ik zal nooit meer, als je zat te slapen
boven een boek of boven de krant
het blad dat glipte uit jouw hand
glimlachend van de grond oprapen

Ik zal nooit jouw "goedenacht" meer horen
of het gestommel op de trap
wanneer jouw trage, moede stap
de morgenstilte kwam verstoren

O, die vertrouwde kleine dingen
die jij zo onopvallend deed
die zal ik missen, totdat dit leed
verstild is tot herinneringen

Ik heb je lief
Hier dicht bij mij

Ik heb je lief
Voor altijd in mijn hart

Ik voel je, ik ruik je, ik zie je
Bijna of ik je zie staan

Ik heb je lief
Voor mij ben je niet verdwenen
Maar heb je je eigen plaatsje
In mijn hart, in de sterren en de maan

Ik heb je lief
Het verlangen zo intens
Jou nog eenmaal te omarmen
Blijft voor altijd mijn diepste wens...

— ingezonden door Ellen van Kooij