Overlijdensgedichtje: ‘Groot was zijn liefde’

Mijn vader sterft: als ik zijn hand vasthoud
voel ik de botten door zijn huid heen steken
ik zoek naar woorden, maar hij kan niet
spreken
en is bij elke ademtocht benauwd

Dus schud ik kussens en verschik de deken
waar hij met krachteloze hand in klauwt;
ik blijf zijn kind, al word ik eeuwig oud
en blijf als kind eeuwig in gebreke

Wij volgen één voor één hetzelfde pad
en worden met dezelfde maat gemeten;
ik zie mezelf nu bij zijn bed gezeten

Straks is hij weg, en heeft hij nooit geweten
hoe machteloos ik hem heb lief gehad

Als er na de dood een leven is
dan zal de dood fantastisch zijn
vrij van tranen, vrij van pijn
een weerzien met hen die ik zo mis

Zo vrij zijn als een vlinder
vrolijk fladderend in de wind
bewegend zonder enige hinder
en door iedereen bemind

Oneindig stil verdriet
jou vergeten kan ik niet
het leed, onnoemelijk zwaar
dag lieverd, we zien elkaar