Overlijdensgedicht: ‘Beetje bij beetje’

Een jaar, waar is het gebleven
Zonder jou is het zo moeilijk om verder te
leven
Ineens verdween je achter de horizon, uit het
zicht
Lieve Bert, je bent voor altijd in mijn hart, altijd bij me, heel dicht

Ik ben nooit meer
naar zijn graf gegaan
Is dat een schande? Nee
ik voel het anders

Ik weet zeker
dat ik hem niet vind
op dat kerkhofje daar
in de koude wind

Maar wel voel ik
zijn aanwezigheid
waar we samen waren
in die oude tijd

Dikwijls is het
of hij naast me gaat
of ik hem spreken kan
vragen kan om raad

Ik vind dat hij het
dichtste bij me is
als ik troost behoef
in mijn droefenis

Maar is er een dag eens
mooi en goed geweest
juist dan mis ik hem
mis ik hem het meest

— ingezonden door Jeanne

Wakker worden naast jou
met je slapen in het grote bed
samen eten aan tafel
koffie drinken, vers gezet
wandelen op een middag
samen aan de afwas staan
jou een boek zien lezen
jou zien komen of zien gaan
jou horen zingen, fluiten
ergens in of om het huis
met jou praten
nooit meer kom je thuis

"Je mag geen bloesem plukken"
Maar de wind kan niet lezen...