Overlijdensgedichtje: ‘Boven de sterren’
Boven de sterren verdwijnt eens het duister
Daar wordt eens alles ontraadseld, onthuld
Daar zal het lijden des harten eens zwichten
Daar wordt de vreugde eens blijvend vervuld
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Ik heb vannacht een ster uitgezocht
voor mijn opa die moest gaan
Een ster voor iemand zó bijzonder
dat hij eigenlijk alleen moest staan
Nu kijk ik naar de sterren
en huil ik naar de maan
Dan straalt daar weer die éne ster
dus is mijn opa eigenlijk nooit weggegaan
In een ogenblik van stilte
bij een groot verdriet
is het fijn dat men er is
en hoeven woorden niet
In een ogenblik van stilte
vooral na zo'n groot gemis
zegt aanwezigheid voldoende
voel je echt wat vriendschap is
'n man, we zien elkaar weer
'n vader, het verdriet doet zo zeer
'n opa, we vergeten u niet meer
Leven is:
willen houden
en toch los moeten laten
— ingezonden door Katrien