Overlijdensgedicht: ‘Waar mensen mensen zijn’

Aan de hemel staat een sterretje
helemaal alleen voor mij
want dat kleine sterretje
lieve Sanne, dat ben jij

Als ik veel verdriet heb
kijk ik naar die ene ster
hij fonkelt vrolijk heel de nacht
ook al staat hij erg ver

Als hij zo vrolijk fonkelt
dan weet ik dat je zegt:
lieve mama, huil maar niet
ik heb het hier niet slecht

Hier is alles goed met mij
het is hier naar mijn zin
droog je tranen, lieve mama
en kruip maar lekker je bedje in

Ooit zullen we weer samen zijn
ja, ooit zijn we weer bij elkaar
maar tot die tijd, lieve Sanne
ben ik hier en jij bent daar

Uit je sterretje put ik de kracht
om weer door te gaan met leven...
het is moeilijker dan ik dacht
was je maar hier, al was het maar voor even

— Annemiek Vriens-Bernaards

Pijn is jou niet meer
horen praten
Pijn is jou niet meer
horen lachen
Jou missen is mijn
grootste verdriet
Jou vergeten kan ik niet
Ik leef dan ook met een
stil verdriet

Er zijn geen woorden voor iemand
van wie je weet zij redt het niet
je streelt haar wang, je ziet haar ogen
je bent bevangen door verdriet
flink was je, je hele leven
sterk ben je tot het eind gebleven
vergeten doen we je niet
lieve mam, rust zacht
we weten dat er iemand op je wacht

Je was er maar zo kort
toch was het een heel leven
We hadden allemaal
zoveel aan jou te geven