Overlijdensgedicht kind: ‘Negen maanden lang een kanjer’
Lieve Mink
Negen maanden lang een kanjer
Een vechter, we leefden met je mee
Nu ben je geboren
Maar je blijft niet bij ons...
Al die maanden was je er al
Je mama, papa en zusje
Ze houden zo van jou
Maar je blijft niet bij ze...
Het verdriet is groot
Om wat je had kunnen zijn
We mogen je niet leren kennen
Want je blijft niet bij ons...
Toch zul je voortleven
In al die harten van de mensen
Die al voor je geboorte van je hielden
Ook al blijf je niet bij ze...
Rust zacht lieve Mink
Geboren als een engeltje
Te mooi om waar te zijn
Ergens... blijf je bij ons...
— Renée Moonen
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden kind gedichten
Heel even mocht je bij ons zijn
ons mooie mannetje, zo lief en klein
Je was als een zonnetje en straalde gewoon
we waren zo blij met je, ons broertje, onze
zoon
Helaas, voor jou zou er geen toekomst zijn
bijna niets kunnen, maar wel heel veel pijn
We zullen voor altijd verbonden zijn met
stevige liefdeslijnen
en jij zult ons verdere leven in ons hart blijven
schijnen
Weet je wel kleine meid
wat je met me hebt gedaan
in die veel te korte tijd
van jouw aardse bestaan?
Jij hebt mij meer mens gemaakt
ik sta nu dieper in het leven
je hebt me in mijn hart geraakt
je hebt me zoveel moois gegeven!
Sinds het afscheid besef ik pas
dat ondanks de grote pijn
ik dankbaar ben dat jij er was
en dat ik jouw mama mocht zijn!
— Linda van Leeuwen; ter nagedachtenis aan Robyn
Wanneer we 's avonds slapen gaan
wacht ons het sterrenland
de hemelpoort gaat open
en alle kinderen lopen
langs manestralen naar de ster
die is dan niet meer ver
Ons kind
hij blijft met ons leven
Ons kind
hij is met ons verweven
In liefde, in verhalen
die wij zo graag verhalen
In bloemengeuren, in een lied
dat opklinkt uit verdriet
Ons kind
hij wordt niet vergeten
Ons kind
is in een ander weten
In de hemel mag hij wonen
daar waar geen pijn kan komen
Ons kind
is in het licht, is vrij