Kerstgedicht: ‘Stuivend door de sneeuw’

Het was een bijzondere maaltijd,
Jezus was uitgenodigd bij Simon
Die Hem een maaltijd had bereid
Of nu het volgende, voor of na,
het eten begon?
Weet ik niet met zekerheid?

Maar een vrouw, die een zondares was
Vond Jezus, daar bij Simon
Dragende een zalf, in een fles van albas
Waar haar Heilands, voetwassing begon?

Met vele tranen van haar ogen
Werden Jezus voeten nat,
Met haar haren mocht zij ze drogen
O!, wat groot was haar Liefde die zij bezat..

Geen enkel woord heeft zij gesproken
Maar met kussen, en geween
Haar zondaarsleven was verbroken
Haar Liefde dreef haar, tot Jezus heen?

Zij mocht ook zalven, Jezus voeten
Uit dankbaarheid, heeft ze dit gedaan
Dat Hij, voor haar zonden wou boeten
Toen?? zag Jezus haar aan?

En sprak?, vrouw ga in vrede heen
Weet dat u, door uw geloof behouden zijt
Uw geloof dreef u tot Mij, uw geloof alleen
Zij mag Hem nu loven, nu en in eeuwigheid?

Wanneer ieder van ons aan de ander iets schenkt
geeft dit vooral aan, aan wie hij of zij denkt

Handen reiken

Niets zal
"het lot"
kunnen bepalen
er is geen
ontkomen aan

doch door elkaar
soms even
de hand te reiken
kan de mens
troostend naast
de ander
staan!

— Droomster

Een boom met ballen en slingers
en lichtjes zij aan zij
Allemaal bedoelt voor dat ene kerstengeltje
je weet wel: dat ben jij!