Kerstgedichtje: ‘Kerstklokjes die klinken’

Het sneeuwt en het is december.
Weer keert de winter en belaagt
het hart, dat droef, maar steeds gewender
zijn heimelijke pijnen draagt.

In de huiskamer, waar gelaten
het dagelijks leven wordt verricht,
dringt uit de troosteloze straten
een ongekleurd namiddaglicht.

De jaren gaan zoals zij gingen
er is van lieverlee geen onderscheid
meer tussen alle herinneringen
aan liefde en weemoedigheid.

Voorbijgegaan een halve eeuw,
men ontkomt niet aan de tijd.
Altijd december, altijd sneeuw,
altijd dit lege hart, altijd.

Een kerstkaart
met wat lieve woorden
en een goede wens
die stuur ik jou
van mens tot mens

Het is nu Kerstavond, dit vieren we samen met de familie, vrienden en de hond.
Er hangt hier vol liefde en vreugd in de lucht,
maar toch zit ik hier met een zucht.
We zitten hier wel in alle vreugd,
maar ergens zit er iemand, die ook behoefte heeft aan deze deugd,
ver weg van ons, stilletjes aan de kant.
Mijn wens op Kerst is dan: dat deze mensen ook eens feesten kan, deze wens doet me altijd dromen,
en hoop dat het ooit wel zal uitkomen.
Dat elke mens op Kerst kan vieren,
met de familie die dansen, lachen en tieren.
Moesten we elk jaar eventjes denken,
aan die mensen,
die we liefde en deze vreugde kunnen schenken,
dan zal mijn wens zeker uitkomen,
en dan kan ik hier lekker, heerlijk verder dromen.

Laat dit het kerstfeest worden van je dromen
met wolken vol van sneeuw - zo zacht als dons
met sterretjes die stralen door de bomen
en alles helemaal alleen voor ons

— Marianne Busser & Ron Schröder