Geboortegedichtje: ‘De eerste adem’

Wat mooi, zo'n pasgeboren kind
dat helemaal aan het begin begint
zo puur, zo ongedwongen echt
geen stap gedaan, geen woord gezegd
Je ziet, dat is het geheim misschien
veel méér dan wat je ogen zien

In m'n buik was je als een vlinder
je fladderde vrolijk heen en weer
Nu aanschouw je het leven
met je stralende oogjes tegemoet
zo klein, zo teder, zo lief, zo zoet

Tallozen werden geboren
Toen was jij aan de beurt
Kwetsbaar, pas ontloken
Is jouw tijd begonnen

— ingezonden door Annelies

Kinderen krijgen en
opvoeden is het leven
doorgeven als een fakkel