Drielingen, tweelingen geboortegedichtje: ‘Eén bedje te weinig’

Eerst wisten ze er echt niets van
en zagen ze ons voor één kindje aan
Toen dachten wij, dit kan zo niet langer
en kropen achter elkaar vandaan
Vanaf die tijd zijn wij gaan groeien
en konden daarbinnen aardig stoeien
Ja, het was er erg fijn
maar na al die weken ook te klein
Dus besloten wij te keren
om daarbuiten van alles te leren
En zo zijn wij dus geboren
verdere bijzonderheden zult u nog wel horen

Met de geboorte van Quinsey is onze grootste
wens in vervulling gegaan
Wij hebben het nu dubbel en dwars nog eens
over gedaan
Want dit wonder is met geen pen te
beschrijven
We waren met z'n drieën, maar zijn nu met z'n
vijven!

— Alice van Pooy

We moeten eerlijk bekennen
het was wel even wennen
We kregen van de arts te horen
dat er niet één, maar twee baby's
zouden worden geboren
Maar nu ze er dan zijn
met die voetjes zo klein
Twee kleine koppies haar
twintig vingertjes helemaal klaar
Dan zijn ze niet meer weg te denken
en zijn we trots het leven aan
een tweeling te schenken

Zeg, vind je ons niet knap
In verwachting zo rap?
De bevalling: oké
En meteen al twee