De kip
de kip is ontsnapt
hij is betrapt
drijvend in het zwembad
staat voorop in ons dagblad
vader dacht, hup in de kliko
kinderen riepen ho!!!
als ambulance broeder
is hij geen kippen hoeder
toepassen wat hij heeft geleerd
dus de kip gemasseerd
het wonder is geschied
de kip die bijna het loodje liet
loopt weer zo fris als een hoentje
vader, van mij krijg je een zoentje
de voorpagina is nu opgefleurd
morgen wordt het misschien afgekeurd
dan lees je bij de ingezonden stukken
over iemand anders zijn nukken
het is toch zeker geen gezicht
zo'n voorpagina bericht
ach laat de mensen maar zeuren
vandaag hebben jullie mijn wereld laten kleuren
— Marill Meijs
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer dieren gedichten
Nu is het zo stil.
Onze lieve hond Withny,
moegestreden en langzaam
van ons weggegleden.
Jij, die ons altijd zoveel
vreugde en blijdschap bracht.
Wij herinneren jou,
als een lieve hond die
ons altijd verwelkomde
met een zachte blaf.
De jeugdjaren met onze kinderen,
altijd vrolijk deelde.
De vriendschap die jij ons gaf.
Nu is het zo stil
Rust zacht lieve Withny.
— Droomster
Wie zit daar hoog in de bomen Van een zangcarriere te dromen? Wie ziet zich nu al reeds staan Op een podium in de scala te Milaan? Wie produceert 's ochtends vroeg uit gouden keel de hoogste noot? Wie wekt wat leeft tussen boomkruin En op de waterlelies in een boerensloot?
Is het de spreeuw, mees of leeuwerik? Is het de duif, uil of zwezerik? Nu, hoog op tak zie je haar voorover Buigen; klinkt in heldere vogeltaal De zuivere ochtend roep van de nachtegaal, Die zich voorneemt dat wat leeft tussen Boomkruin en boerensloot van haar kunnen Te overtuigen; in haar exercitie van toonladders En vooroverbuigen.
Ja, hoog op de tak treedt Zij reeds op; in ware verrukking voert Zij zichzelf naar de top. Zij die van Eigen kunnen zo bewust de wereld in Vrede wakker kust.
— Willem Bernardus Tijssen
Daags na jouw overlijden
zag en voelde ik
slechts twee pootafdrukjes in mijn bed.
Nog voordat jij je volgende stapje zetten zou
heb ik, vliegensvlug, jouw mandje
terug gezet.
— Ingrid van der Weegen
het kleine lijfje trilt
een opstaan met moeite
haar spirit wil nog wel
maar haar pootjes even niet
ze wil zo graag nog spelen
rennen, haar bal achterna
maar de grenzen
worden pijnlijk aangegeven
haar leeftijd begint te tellen
oogjes zacht en lief
geven een waas van ouderdom
tijd begint te tikken
— Dichterbij