dieren

Apen en mensen.
Mensen en apen.
Mensapen misschien?
Aapmensen als ik beter zou zien?
Mensen willen zo graag op apen lijken
Achter hun rivieren en achter hun dijken.
Een mens ziet de aap door zijn eigen bril.
Een brilaap ziet de mens zoals die zelf wil.

Mensen gedragen zich soms als apen,
Zodat je denkt dat ze de aap naapen.
Heeft god ons geschapen naar eigen beeld?;
En de aap aan ons gegeven,
Opdat de mens zich niet verveeld?
Heeft Darwin de mens bij de aap ingedeeld,
Omdat door de evolutie zoveel eigenschappen worden gedeeld?

Apen zijn soms net als mensen.
Mensen hebben soms apenwensen.
De mens brult om een broodje aap.
De brulaap handelt primair, recht voor zijn raap.
Een mens is vaak apetrots,
En lijkt op een baviaan, wanneer die zich klopt op zijn borst.

Mensen kijken graag naar apen.
Het lijkt een waarheid voor het oprapen.
Heeft God ons geschapen naar zijn eigen beeld;
En bij de schepping iets van de aap aan ons toebedeeld?
Heeft Darwin zich zo kunnen vergissen?;
Want volgens hem stamt de mensaap af van de vissen.

Apen en mensen.
Mensen en apen.
Aapmensen misschien?;
Mensapen als je de mens beter zou zien?
Wanneer een mens zijn spiegelbeeld ziet,
Komt er een aap uit de mouw;
Hij ziet dan de aap in zichzelf,
En denkt wat lijk ik op jou.

— Willem Bernardus Tijssen

Een zangvogel rondde zijn vlucht
om de aarde. Iedere dag luisterde
Het mijn dag op met zijn wellustig gezang.
Op een dag vloog het van mij weg
En bij het strekken van zijn vleugels
Wist ik mijn zangvogel gaat weg
Voor eeuwig lang. En ik voelde
Bezit heeft geen enkele waarde,
Wanneer je je vriend verliest op aarde.

Maar mijn zangvogel verloor niet
Zijn plaats onder het eeuwige licht.
Op de vleugels van de wind kwam het
Van verre en bereikte het een land
Als op een vergezicht. Het vond er zijn
Plaats tussen een flora in prachtige kleuren.
Het vond er zijn vrede tussen het fauna onder
De zon. Het wist er het paradijs met zijn gezang
Op te beuren en dolende zielen te winnen,
Zoals het ooit de mijne won.

En als het eens stil is om mij heen,
Hoor ik mijn zangvogel in gedachte
Fluiten. En weet dat er ergens buiten
Vanuit een ver exotisch land een zangvogel
Ergens dicht bij mijn ziel is aangeland

— Willem Bernardus Tijssen

Tussen het groen verborgen
in de kleurige klimop
'n Broedende merel
gezinnetje in de dop

Onbewust
het naderend gevaar
'n Scherploerende blik
van 'n sluipmoordenaar

Door moederlijke warmte
vredig omringd
Pa merel fluitend
zijn wiegenliedje zingt

Tot kille wreedheid
genadeloos toeslaat
Op de vlucht slaan
jammerlijk te laat

Worden angstige kreten
en 'n uiteengereten nest
Harde getuigen
van wat nog rest

— Dichterbij

bindt mij niet vast
al ben ik voor jou een last
mijn vleugels wil ik uitslaan
om de weide wereld in te gaan
wanneer mag ik boeken
om mijn Valken familie te bezoeken

laat me nu maar los
al veel te lang mis ik mijn bos
maar dat is het ergste niet
mijn stilste verdriet
zal ik je bekennen
is........
dat ik misschien nooit meer kan wennen
aan mijn natuurlijk bestaan
wat heb je met mij gedaan

— Marill Meijs