Voor mijn lieve kind gedicht: ‘Tweelingmoeder’
Dubbelop moeder
Dubbelop klein
Dubbelop zorgen
Dubbelop fijn
Twee keer 10 vingertjes
Twee keer 10 teentjes
Twee keer een lachje
Twee keer de weentjes
Maar soms, heel soms
Bekruipt me een gevoel
Twee keer alles geven
Is een heleboel
Maar dan weer die armpjes
Niet twee, maar vier
Die mij lijken te zeggen
Ach mama, kom maar hier
Kom even met ons spelen
Kom even bij ons zijn
Want we weten wel
Twee van ons is niet altijd fijn
Dan kijk je in die kinderoogjes
En zet je alles weer opzij
Je zorgen zijn weer even vergeten
Die hoeven er nu even niet bij
Twee van die banjers
Dubbelop plezier
Mijn twee grote liefdes
Kom maar bij mama, kom maar hier
Dan overlaad ik jullie met kusjes
Niet eenmaal of tweemaal, maar méér
En het is fijn...... het kan dubbelop
Keer op keer
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer voor mijn lieve kind gedichten
Nog even en we vieren
dan horen we jou weer gieren
dan sta je in de spotlight
en word je met cadeautjes verblijd
Jij wordt een jaar, kleine grote vent
één jaar, het is alsof je ouder bent
de maanden vlogen snel voorbij
365 dagen, 4 keer een jaargetij
Nu ben je een peuter, dus baby af
het is als de dag van gister dat ik je het leven gaf
Rijk Gevoel
Klein handje
gespreid
onder je kin
kijkend
naar mij
met lieve
blauwe ogen
daar woont
de héle
wereld in!
Ik kijk
en voel me
ongelooflijk
rijk!
Voor Phoebe
Je stapt dapper door het leven
als een bijzonder mensenkind
Je hoofdje opgeheven, neusje in de wind
grote blauwe ogen, een stralende lach
waar wij van genieten, dag na dag
Altijd vrolijk, opgewekt en blij
ja, lieve Phoebe, dat meisje ben jij
— Willy en Carina van de Ven
Mag ik, kleintje
een weekje denken
of een maand
of een jaar
dat iemand het leven schenken
twee mensen voor eeuwig verbindt met elkaar?
Dan zal ik, kleintje
na een jaar of twee
je hand loslaten
als het veilig is
je bij de oppas laten
als het nodig is
Dan zal ik, kleintje
na een jaar of vier
de kleuterklas vastberaden verlaten
en je aan je tranen overlaten
zo zal ik je leren zelf te leven
je niet te bezitten
maar ruimte te geven
— ingezonden door Henriette van den Berg