Voor mijn lieve kind gedicht: ‘Je stapt dapper door het leven’

Klein wordt groot
Eens was je klein en zo dichtbij
ik wist niet wie je was, een hij of een zij
Toch voelde ik me zo ontzettend blij
met jou van binnen, dicht bij mij
Toen kwam de dag dat ik je zag
voor 't eerst, 't leek wel of je voelde
dat ik je moeder was
Je kleine knuistjes sloot je om mijn vinger
heen
't was alsof de zon die avond in mijn kamer
verscheen
Jaren zijn er nu verstreken
je bent niet klein gebleven
Je wordt nu al een flinke jongeman
waarop ik als moeder fier zijn kan

— Micheline

Groot zijn de krokodillentranen
op twee bolle wangen
Heb je verdriet? Of een enge droom gevangen?
Nu zijn je problemen nog klein
Maar als ze groter worden
zal ik er altijd voor je zijn

Ik hou jouw beide handjes in mijn ene grote hand
en dwaal met mijn gedachten naar een heel ver toekomstland

Nu nog zijn die kleine handjes hulpeloos en teer
later zullen zij veranderen, zijn dan niet zo stuurloos meer

Als ons dochtertje later groot is, hoe zullen dan die handjes zijn?
Worden zij dan tot een zegen, voor veel mensen groot en klein?

Zullen zij dan zachte handen zijn door iedereen bemind?
Zullen zij, als nu de mijne, eens koesteren een eigen kind?

Ach, ik moet nu nog niet denken aan hoe het later gaat
Als zij altijd maar die handjes door haar hartje leiden laat

— Ingezonden door José vd Leemput

Negen maanden lang
mag ik jou bij mij dragen
zonder dat ik je kan zien
of even aan je vragen
ben je een jongen
of een meisje
ben je groot
of ben je klein
is het niet wat smal daarbinnen
of zeg je nee hoor
ik heb het fijn
ik zou nog veel meer willen vragen
maar ik moet wachten
tot jij besluit
nu is het mooi genoeg geweest
vandaag kom ik eruit