In verwachting / zwangerschap gedichtje: ‘Negen maanden lang’

Samen
De warmte
van mijn handen
moet je voelen
ik leg ze zachtjes
om je hoofdje heen
zo even samen kroelen
zo even heel erg één!

Mama heeft een toverstokje
gekregen van een sprookjesfee
daar tover ik voor mijn prinsesje
de allermooiste dromen mee

Geloof in al je mooie dromen
blijf maar dromen kleine meid
als jij gelooft in wie je bent
worden je dromen werkelijkheid

Ik sta je bij in al jouw dromen
als jij vertrouwt op wat je doet
geef je mama maar een handje
dan lopen we jouw dromen tegemoet

— Martine Vrolijk

Ik hou jouw beide handjes in mijn ene grote hand
en dwaal met mijn gedachten naar een heel ver toekomstland

Nu nog zijn die kleine handjes hulpeloos en teer
later zullen zij veranderen, zijn dan niet zo stuurloos meer

Als ons dochtertje later groot is, hoe zullen dan die handjes zijn?
Worden zij dan tot een zegen, voor veel mensen groot en klein?

Zullen zij dan zachte handen zijn door iedereen bemind?
Zullen zij, als nu de mijne, eens koesteren een eigen kind?

Ach, ik moet nu nog niet denken aan hoe het later gaat
Als zij altijd maar die handjes door haar hartje leiden laat

— Ingezonden door José vd Leemput

Die blauwe kinderogen, ze kijken mij vaak aan
Ze zijn vol mededogen, soms zie ik ook een traan
Ze spreken mij van liefde, zeggen ik hou van jou
Hoe velen mij ook griefde, zij blijven mij wel trouw
Zij blijven liefde geven, en ik geen het hen terug
Laat hen wel heel lang leven, maar het gaat soms veel te vlug
Ze worden toch ook ouder, zijn niet vaak meer om je heen
Huilen niet meer op jouw schouder, je bent helemaal alleen
Maar, het blijven toch je kinderen, in liefde en in leed
En kan geen mens verhinderen, dat je die ogen nooit vergeet

— Sonja