Voor mijn lieve kind gedicht: ‘De Zandbakwet’

Verwondering
tegelijkertijd met het kind
wordt er een
vader en moeder geboren

dan ben je verwonderd over het kind
verbaasd over elkaar
en nog wel het meest over
jezelf

Thuishaven
Ben je ver van huis mijn kindje
en je zoekt in donkere nacht
naar een haven om te rusten
weet dat thuis je bedje wacht
Twee paar handen om te groeten
en twee stemmen die verblijd
om jouw thuiskomst zullen roepen
welkom, welkom, lieve meid
Altijd zijn er open armen
waar je rust en warmte vindt
wat er ook gebeurt in het leven
thuis blijft steeds je haven kind

— A. Roovers

Kom maar kindje
Kom maar kindje
jouw handje in die van mij
in mij begon jouw leven
en samen verder leven wij

Kom maar kindje
lang jouw hobbelige levenspad
Over bergen en door dalen
soms zwaar, maar samen redden we dat

Toe maar kindje
trek je hand voorzichtig terug
Probeer je eigen stapjes te doen
al is het wankel en niet zo vlug

Ga maar kindje
weet dat ik van je hou
heb je het moeilijk en heb je me nodig
pak dan mijn hand, dan help ik jou

— ingezonden door Nicole Buné

Mijn zonnekind
warme zonnestralen
strelen zacht mijn huid
en behalve een twinkelende kinderlach
is er geen enkel geluid

Mijn zonnekind
zilte zomerregen
speelt aandoenlijk met de zon
het spel dat heet regenboog
prachtiger dan een mens verzinnen kon

Mijn zonnekind
de wind aait de bomen
en borstelt haar langzaam kaal
de regen voedt de aarde
en doordrenkt haar helemaal

Mijn zonnekind
zachte sneeuwvlokjes
vlijen zich teder neer
en versmelten zich geruisloos
keer op keer

Mijn zonnekind
ik kijk uit het raam
en aanschouw de maan
die glimlacht in de nacht
en dan besef ik
de sterren hebben jou gebracht

Mijn zonnekind
kindje van de sterren
alle jaargetijden hebben wij ervaren
en in al haar pracht aanschouwd
mijn zonnekind, nog even....

en je bent al 1 jaar oud!

— ingezonden door Desiree