Voor mijn lieve kind gedicht: ‘Verwondering’

Ik heb naar je liggen kijken
wel een uur lang
Je zwaaide met je knuistjes
hebt ze nog niet in bedwang

Ik heb naar je liggen kijken
ja, zeker wel een uur
Je trok gekke bekkies
lachte, fronste en keek zuur

Ik heb naar je liggen kijken
zelden dat ik een uur zo genoot
Je keek met je grote ogen
zó lief, dat ik je in m'n armen sloot

Ik heb naar je liggen kijken
het uur vloog voorbij
Negen maanden gewacht
en nu ben je bij mij!

Een kind dat opgroeit met genegenheid
leert lief te hebben
Een kind dat opgroeit met bemoediging
leert in zichzelf geloven
Een kind dat opgroeit met waarachtigheid
leert rechtvaardig te zijn
Een kind dat opgroeit met lofspraak
leert onderscheiden
Een kind dat opgroeit met milddadigheid
leert zorgzaam te zijn voor anderen
Een kind dat opgroeit met kennis
leert wijsheid
Een kind dat opgroeit met geduld
leert verdraagzaam te zijn
Een kind dat opgroeit met blijheid
zal liefde en schoonheid vinden

Groot zijn de krokodillentranen
op twee bolle wangen
Heb je verdriet? Of een enge droom gevangen?
Nu zijn je problemen nog klein
Maar als ze groter worden
zal ik er altijd voor je zijn

Bijna vloog je als een vlinder
liefelijk over een prachtig veld
landde je op een mooie bloem
met de zon, die jou een mooi verhaal verteld

Bijna moest ik je zoeken
tussen de sterren, hoog aan de lucht
moest ik je zoeken, als een ster
die schittert in een zucht

Bijna was je een engel
mooi zwevend op een wolk
zacht zingend en spelend
kijkend naar beneden, naar het gewone volk

En dit alles is onbeschrijfelijk mooi
maar lieve Lucas, wat ben ik blij
je bent hier toch als een gewoon mens
als mijn zoon, bij mij....

— Monique Versteegh