Voor mijn lieve kind gedicht: ‘Verwondering’

Thuishaven
Ben je ver van huis mijn kindje
en je zoekt in donkere nacht
naar een haven om te rusten
weet dat thuis je bedje wacht
Twee paar handen om te groeten
en twee stemmen die verblijd
om jouw thuiskomst zullen roepen
welkom, welkom, lieve meid
Altijd zijn er open armen
waar je rust en warmte vindt
wat er ook gebeurt in het leven
thuis blijft steeds je haven kind

— A. Roovers

Hallo jij daar, kleine spring in 't veld
Stil zittend in je stoel of druk gebarend met geweld
Ik zou wel eens in jouw wereldje willen kijken
En mijn gedachten willen verrijken
Hoe jij deze grote wereld beleefd
Zo weinig begrip krijgt maar zoveel liefde geeft
Ongecontroleerd en ongegeneerd
Ik heb al zoveel van je geleerd
Geleerd hoe mooi de wereld eigenlijk is
Je voelen ongedwongen vrij als een vis
Hoelang zal het nog duren
Dat wij niet meer stiekem gluren
Dat wij jullie accepteren
Als kleine dametjes en heren
Ook al hebben jullie een handicap
Wil niet zeggen dat ik er geen heb
Ben best wel trots dat ik je ken
En zo af en toe een beetje verwen
Geniet van het leven en maak veel pret
Voor mij ben je gewoon en niet gehandicapt

— P. van Rijt

De vrucht van onze liefde
gerijpt in je moeders buik
Na negen maanden rijpen
kwam jij er eindelijk uit

De dag dat je bij ons kwam
blijft in ons geheugen gegrift
Je was zo klein en teer
en nog van niets bewust

Nu ben je al wat groter
en zie je al wat meer
Van het leven om je heen
je proeft het keer op keer

Hoe liefde uit kan groeien
tot een vrucht zo mooi en lief
Een vrucht voor het leven
laat het rijpen, heb het lief

— Bram Siertsema

In grenzeloos verlangen
heb ik mijn armen naar jou uitgestrekt
en mocht ik jou in mijn armen ontvangen
voor het eerst sinds jij diep in mij werd verwekt
Nu lig je op mijn borst, ik voel je natte haren
en dek met koesterende handen
heel jouw naakte zijn
zo breng jij mij en ik jou tot bedaren
Mijn kind, mijn geluk, mijn zonneschijn