Voor mijn lieve kind gedicht: ‘Verwondering’

Geboorte
Zoet ruik jij
verbonden met mij
een pasgeboren mens

stil wordt jij
warm bij mij
een mooi vervulde wens

ons één zijn
wordt nu doorgeknipt

nu ben jij....jij
en ik weer.... ik

Vader zijn
een gevoel van groot en sterk
na een dag zonder je kindje
vlucht je naar huis van je werk

Je houdt hem in je armen
en herkend zoveel van jezelf
je kunt niet anders
dan hem met jouw liefde warmen

Als hij slaapt
blijf je naar hem kijken
en je kunt wel bezwijken
als jij
wanneer je hem in zijn bedje legt
nog eens uitgebreid gaapt

— J.R.M. ter Haar

Lachend ga je door het leven
ik kus je op je wang
Alle liefde willen we jou geven
ons hele leven lang
Klein en teer ben je geboren
nu groei je heel snel op
Voor altijd zul je bij ons horen
de liefde raakt nooit op

— Natasja Roffel

Die blauwe kinderogen, ze kijken mij vaak aan
Ze zijn vol mededogen, soms zie ik ook een traan
Ze spreken mij van liefde, zeggen ik hou van jou
Hoe velen mij ook griefde, zij blijven mij wel trouw
Zij blijven liefde geven, en ik geen het hen terug
Laat hen wel heel lang leven, maar het gaat soms veel te vlug
Ze worden toch ook ouder, zijn niet vaak meer om je heen
Huilen niet meer op jouw schouder, je bent helemaal alleen
Maar, het blijven toch je kinderen, in liefde en in leed
En kan geen mens verhinderen, dat je die ogen nooit vergeet

— Sonja