Voor mijn lieve kind gedicht: ‘Jij groeit in mij’

Negen Maanden
Negen maanden lang
mag ik jou bij mij dragen
zonder dat ik je kan zien
of even aan je vragen
ben je een jongen
of een meisje
ben je groot
of ben je klein
is het niet wat smal daarbinnen
of zeg je nee hoor
ik heb het fijn
ik zou nog veel meer willen vragen
maar ik moet wachten
tot jij besluit
nu is het mooi genoeg geweest
vandaag kom ik eruit

Hallo jij daar, kleine spring in 't veld
Stil zittend in je stoel of druk gebarend met geweld
Ik zou wel eens in jouw wereldje willen kijken
En mijn gedachten willen verrijken
Hoe jij deze grote wereld beleefd
Zo weinig begrip krijgt maar zoveel liefde geeft
Ongecontroleerd en ongegeneerd
Ik heb al zoveel van je geleerd
Geleerd hoe mooi de wereld eigenlijk is
Je voelen ongedwongen vrij als een vis
Hoelang zal het nog duren
Dat wij niet meer stiekem gluren
Dat wij jullie accepteren
Als kleine dametjes en heren
Ook al hebben jullie een handicap
Wil niet zeggen dat ik er geen heb
Ben best wel trots dat ik je ken
En zo af en toe een beetje verwen
Geniet van het leven en maak veel pret
Voor mij ben je gewoon en niet gehandicapt

— P. van Rijt

Mijn zonnekind
warme zonnestralen
strelen zacht mijn huid
en behalve een twinkelende kinderlach
is er geen enkel geluid

Mijn zonnekind
zilte zomerregen
speelt aandoenlijk met de zon
het spel dat heet regenboog
prachtiger dan een mens verzinnen kon

Mijn zonnekind
de wind aait de bomen
en borstelt haar langzaam kaal
de regen voedt de aarde
en doordrenkt haar helemaal

Mijn zonnekind
zachte sneeuwvlokjes
vlijen zich teder neer
en versmelten zich geruisloos
keer op keer

Mijn zonnekind
ik kijk uit het raam
en aanschouw de maan
die glimlacht in de nacht
en dan besef ik
de sterren hebben jou gebracht

Mijn zonnekind
kindje van de sterren
alle jaargetijden hebben wij ervaren
en in al haar pracht aanschouwd
mijn zonnekind, nog even....

en je bent al 1 jaar oud!

— ingezonden door Desiree

Die blauwe kinderogen, ze kijken mij vaak aan
Ze zijn vol mededogen, soms zie ik ook een traan
Ze spreken mij van liefde, zeggen ik hou van jou
Hoe velen mij ook griefde, zij blijven mij wel trouw
Zij blijven liefde geven, en ik geen het hen terug
Laat hen wel heel lang leven, maar het gaat soms veel te vlug
Ze worden toch ook ouder, zijn niet vaak meer om je heen
Huilen niet meer op jouw schouder, je bent helemaal alleen
Maar, het blijven toch je kinderen, in liefde en in leed
En kan geen mens verhinderen, dat je die ogen nooit vergeet

— Sonja