Voor mijn lieve kind gedicht: ‘Opgroeien’

Naar School
Het gaat zo snel, zo vreselijk vlug!
Daar gaat ze dan
haar tasje op haar rug
Iets te drinken
iets lekkers voor tussendoor
een luier voor nood
allerliefste dochter
wat word je toch al groot
Vandaag ga je voor het eerst naar school
opgewonden kwebbel je maar door, en ik....
Ik ben blij dat je niet ziet
hoe ik met tranen in mijn ogen
mijn lip verbijt van verdriet

In Verwachting
Onder mijn hand
deelt het eerste begin
zich hand over hand in cellen

Onder mijn hand
groeit het geheim
van nieuw, ongekend leven

Ik weet wat daar groeit
mijn baby, ons kind
nooit zal ik de oorsprong
nader zijn
nader dan nu
nu in mijn lichaam een leven begint

Onder mijn handen groeit een kind

Voor Phoebe
Je stapt dapper door het leven
als een bijzonder mensenkind
Je hoofdje opgeheven, neusje in de wind
grote blauwe ogen, een stralende lach
waar wij van genieten, dag na dag
Altijd vrolijk, opgewekt en blij
ja, lieve Phoebe, dat meisje ben jij

— Willy en Carina van de Ven

Die blauwe kinderogen, ze kijken mij vaak aan
Ze zijn vol mededogen, soms zie ik ook een traan
Ze spreken mij van liefde, zeggen ik hou van jou
Hoe velen mij ook griefde, zij blijven mij wel trouw
Zij blijven liefde geven, en ik geen het hen terug
Laat hen wel heel lang leven, maar het gaat soms veel te vlug
Ze worden toch ook ouder, zijn niet vaak meer om je heen
Huilen niet meer op jouw schouder, je bent helemaal alleen
Maar, het blijven toch je kinderen, in liefde en in leed
En kan geen mens verhinderen, dat je die ogen nooit vergeet

— Sonja